Er rollen tranen over de wangen van de oude dame. Praten kan ze niet meer, maar vanuit de mist in haar hoofd doemt voorzichtig een lied op en in klanken zingt ze mee: Somewhere over the rainbow, way up high / There’s a land that I heard of once in a lullaby. Marijke hurkt voor de rolstoel en pakt de hand van de oude dame vast, de blikken strak op elkaar gericht. Dit is Diva Dichtbij. En dit ene kleine moment vertelt eigenlijk het hele verhaal van de stichting.

Diva Dichtbij is opgericht om mensen die niet langer naar het theater kunnen, toch die theaterbeleving mee te geven. Maar dan in de beslotenheid van het tehuis waar zij wonen. “Wij brengen de muziek en het theater naar de mensen toe”, vertelt Marijke Nuchelmans na haar optreden. “Muziek is meer dan een paar nummers zingen. Het is een manier om contact te leggen en de mens achter de ziekte te zien. We brengen een momentje van geluk en geven via muziek je emoties de ruimte om te stromen. Wij zingen onder andere voor mensen die aan dementie lijden, voor mensen met een psychiatrische achtergrond, mensen met somatische klachten en voor kinderen met ernstige meervoudige beperkingen.”

De muziek die Marijke zingt, is oud want uit de jeugd van de mensen voor wie ze optreedt. Zoals de evergreen van Judy Garland; Marijke met loepzuivere en stevige stem, de oude dame met roestige stem en niet meer dan klanken. Niet bij machte de woorden te vormen die bij het lied horen. Toch opent de muziek luikjes in de hoofden van de aanwezigen: bij het refrein zijn er meer bewoners die voorzichtig hakkelend de woorden meezingen.
Na drie kwartier zit het erop. Marijke maakt een diepe buiging en deelt kaarten uit met de boodschap: “Ik hoop dat jullie hiermee kunnen terugdenken aan de liedjes die we samen gezongen hebben.” Met Vera Lynns We’ll meet again stapt ze de woonkamer uit. Ze laat de dames niet alleen achter, er is voelbaar iets veranderd. Er hangt een tinteling in de lucht. Het is de energie van mensen die, al is het maar voor heel even, werkelijk voelen dat ze leven.

Diva Dichtbij is in 2007 opgericht door Pieternel van Amelsfoort, een klassiek geschoolde zangeres. Tijdens een workshop ontdekte zij dat haar muziek diepere verbinding maakte met terminaal zieke mensen. Ze ging zingen in bejaardenhuizen maar al snel kreeg ze zoveel aanvragen, dat ze het niet langer alleen aankon. Eind 2025 zijn er negentien diva’s en divo’s. De huizen waar zij komen, betalen een vergoeding maar de stichting kan niet zonder bijdragen van fondsen als Stichting Van Leeuwen Van Lignac.